Geschiedenis
In 1846 werd in Den Haag, in de sacristie van de kerk in de Oude Molstraat, de eerste Vincentiusconferentie (plaatselijke vereniging) in Nederland opgericht. Op 4 maart 1846 werd deze conferentie ingeschreven bij de Algemene Raad in Parijs.Dáár in Parijs, in 1833, was het begonnen. Frédéric Ozanam en enkele sympathisanten trokken zich de enorme ellende in de grote steden en op het platteland aan en hielpen mensen in nood waar hulp dringend nodig was.
De vereniging verspreidde zich snel over andere steden en dorpen in Nederland. Alle verenigingen vormen samen de Vincentiusvereniging Nederland.
De hoofdorganisatie is gevestigd in Frankrijk.
Het werk van de Vincentiusvereniging kenmerkte zich vanaf het begin door concrete daden van hulpverlening. De eerste Vincentianen zochten behoeftige mensen op; hielpen hen aan kleding, eten en verwarming en zij verzorgden zieken en ouderen. Maar ook bonden zij de strijd aan tegen de oorzaken van het menselijk leed.
Deze manier van werken is al meer dan 150 jaar de leidraad voor de Vincentianen. In deze tijd geven zij nog steeds invulling aan de aloude doelstelling. Door middel van hulp van mens tot mens en door het initiëren van activiteiten en projecten.
In de ruim 150 jaar van haar bestaan is de Vincentiusvereniging een organisatie gebleven, die op een praktische en directe manier heeft willen reageren op de opdracht uit het Evangelie: 'de mens in nood bij te staan'.